Problem integralności prawa stosunku służbowego w teorii polskiego prawa administracyjnego
No Thumbnail Available
Editors
Authors
Date
2026
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Instytut Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk
ISBN
DOI
Language
pl
Keywords
Abstract
Sięgając do współczesnej myśli teoretyków prawa administracyjnego, przywołać można pogląd, że „rodzi się tutaj postulat i kierunek badawczy, a także metodologiczny, który polega na tym, by charakteryzować daną dziedzinę prawa, by prowadzić w jej ramach szczegółowe badania i formułować tezy teoretyczne właśnie w oparciu o jej integralność i o analizę pogranicza”. Tak zarysowane wytyczne, wymagające skupienia się na integralności i analizie pogranicza badanej dziedziny prawa, mogą stanowić fenomenalną odpowiedź na od lat podnoszone w środowisku prawa administracyjnego problemy tożsamościowe zagadnienia, które ogólnie określić tu można publicznoprawną relacją stron stosunku służbowego. Właściwie cała powojenna historia polskiej myśli prawniczej administratywistów w części obejmującej „doktrynę prawa służby publicznej”, podnosiła jednoznaczne, kategoryczne i głośne słowa krytyki co do zmian w modelu i katalogu stosunków służbowych w prawodawstwie polskim. Brak było jakiejkolwiek spójnej koncepcji nie tylko co do wspólnego mianownika wszystkich, w praktyce niezwykle przecież zróżnicowanych stosunków służbowych sensu largo, ale nawet nie istniał żaden uznany pogląd przy użyciu jakich metod i narzędzi należy prowadzić pracę w poszukiwaniu tego mianownika.
W tej przywołanej na wstępie monografii sformułowano charakterystykę koncepcji „integralności prawa administracyjnego”, wyznaczono ogólne kierunki rozważań oraz zaproponowano „pewne punkty wyjściowe dla dalszych badań i wstępne i podstawowe tezy”. W warunkach rozproszenia i fragmentaryczności przepisów regulujących status prawny osób pozostających stroną – szeroko rozumianego – stosunku służbowego, w obliczu całych dekad niekonsekwentnego, reaktywnego ustawodawstwa (które doktryna krytycznie, opisowo określiła jako „erozja prawa”, a które było procesem przebiegającym według dominującego wektora: „od prawa publicznego, urzędniczego do prawa prywatnego, prawa pracy”, które spowodowało „zawłaszczenie” wpierw pogranicza, a następnie klasycznych instytucji administracyjnoprawnych przez nowo powstałe instytucje prawa pracy, przywołany postulat stanowi od dawna oczekiwaną, trafną dyrektywę badawczą. Dlatego stosując podstawową zasadę metodyki prowadzenia pracy naukowej, zgodnie z którą konieczna i bezcenna jest ciągłość zapatrywań naukowych, w których to każdy następny etap wynika z poprzedniego i do niego nawiązuje9, rozważania ukierunkowane na odkodowanie istoty prawa stosunku służbowego, jego normatywnych i ponadnormatywnych źródeł, właściwego modelu oraz jego przemian, stanu obecnego i postulowanych perspektyw dalszych przekształceń, ujęte zostały w ramach tejże koncepcji. Stąd przyjęty tytuł niniejszej monografii nawiązuje wprost do myśli przywołanej tu na wstępie i brzmi: „Problem integralności prawa stosunku służbowego w teorii polskiego prawa administracyjnego”.
Description
Citation
Drobny W., Problem integralności prawa stosunku służbowego w teorii polskiego prawa administracyjnego, INP PAN, Warszawa 2026