Communities in DSpace
Select a community to browse its collections.
Recent Submissions
Wzór użytkowy - przedmiot ochrony
(2022) Jarosz-Zgoda, Ewelina; Żakowska-Henzler, Helena
Jednym z zagadnień, które w ostatnich dekadach stanowi przedmiot dyskusji wśród przedstawicieli doktryny i praktyki, jest zasadność istnienia, a więc i ochrony rozwiązań technicznych, które nie spełniają przesłanek zdolności patentowej. Chodzi o rozwiązania, które nie są nowe lub dostatecznie doniosłe w rozumieniu prawa patentowego lub taka ich kwalifikacja byłaby co najmniej wątpliwa. Do tej kategorii osiągnięć należą w szczególności rozwiązania określane mianem wzorów użytkowych, które także są przedmiotem tych kontrowersji. Najogólniej rzecz ujmując spór dotyczy tego, czy istnieją racje dla uczynienia takich rozwiązań przedmiotem praw wyłącznych, a jeśli istnieją to czy należy umożliwić ich ochronę w ramach systemu patentowego, czy też ustanowić dla nich odrębny reżim ochrony.
Zagadnienie to stanowi element szerszej dyskusji dotyczącej optymalnego z punktu widzenia interesu publicznego modelu ochrony dóbr niematerialnych prawami wyłącznymi – prawami własności intelektualnej. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim tego, co powinno być przedmiotem ochrony patentowej1. Zagadnienie to nabiera szczególnej aktualności w kontekście narastającego sceptycyzmu wobec tezy o jednoznacznie pozytywnym oddziaływaniu systemu ochrony patentowej na dobro ogółu, w tym na rozwój gospodarczy i postęp techniczny. Kontrowersje związane z ochroną patentową wynikają także z ogólnego. spadku jakości rozwiązań zgłaszanych do ochrony patentowej. Na tle tych dyskusji dotyczących ochrony patentowej, tym większe wątpliwości może budzić celowość ochrony osiągnięć technicznych, które przesłanek ochrony patentowej nie spełniają.
Patent pledges na tle polskich instytucji prawnych, ze szczególnym uwzględnieniem licencji otwartej
(2022) Lenarczyk, Gabriela; Podrecki, Paweł; Zemła-Pacud, Żaneta
Patent pledges na tle polskich instytucji prawnych, ze szczególnym uwzględnieniem licencji otwartej jest pierwszym w polskiej doktrynie prawa własności intelektualnej opracowaniem, poświęconym deklaracjom patentowym, a także pierwszym monograficznym opracowaniem tej tematyki na gruncie prawa kontynentalnego w światowym piśmiennictwie. Autorka usystematyzowała dorobek doktryny i judykatury w badanym zakresie, poddając je konstruktywnej krytyce, a także formułując oryginalne opinie i tezy, włącznie z opracowaniem pierwszej definicji deklaracji patentowej w polskiej literaturze prawniczej.
Deklaracje patentowe są stosunkowo nowym instrumentem zapewniania dostępu do rozwiązań chronionych patentami, kształtującym się w ramach prywatnych inicjatyw uczestników różnych rynków. Stanowią wyłom w tradycyjnie pojmowanej koncepcji patentu jako instrumentu opartego na paradygmacie wyłączności i przyczyniającego się do budowy pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw.
Zauważalną barierę dla dalszego kształtowania się i popularyzacji deklaracji patentowych stanowi brak ich formalnoprawnej regulacji. Głównym celem monografii jest zatem umiejscowienie instytucji deklaracji patentowej w polskim systemie prawnym.
Dr Gabriela Lenarczyk przedstawiła także dostępne ścieżki dochodzenia roszczeń na podstawie deklaracji patentowej, które mogłyby przysługiwać podmiotom poszukującym ochrony prawnej w Polsce. Problem badawczy ukazany został na tle innych instytucji prawnych, takich jak licencja otwarta. Autorka sformułowała precyzyjne postulaty de lege ferenda, których uwzględnienie przez ustawodawcę umożliwiłoby wykorzystanie licencji otwartej jako narzędzia upowszechniania technologii równie skutecznego jak deklaracja patentowa. Szczególną aktualność i doniosłość dla rozwoju prawa własności intelektualnej nadaje pracy uwzględniony kontekst pandemii COVID-19, uświadamiający znaczenie tempa dzielenia się innowacjami.
Monografia stanowi cenne źródło wiedzy dla prawników, naukowców i twórców prawa zainteresowanych ewolucją prawa patentowego w XXI w.
Odpowiedzialność za culpa in contrahendo w kodeksie cywilnym
(2022) Gałązka, Magdalena; Kordasiewicz, Bogudar
Podstawową formą aktywności w sferze stosunków prawnych, za pomocą której członkowie danej społeczności organizują swoje życie, jest dokonywanie czynności prawnych. Wśród tych ostatnich najważniejszą grupę stanowią umowy. Zawiera się je w bieżących codziennych sprawach, ale także w daleko poważniejszych przedsięwzięciach. Umowa jest bowiem elastycznym narzędziem, którego elementy mogą być swobodnie kształtowane przez kontrahentów, w zależności od ich indywidualnych potrzeb. Dynamika obrotu i jego automatyzacja powodują, że sam proces zawierania umowy może trwać przez dłuższy czas, angażując środki finansowe i osobowe. Współczesne umowy dotyczą nadto coraz bardziej złożonych i skomplikowanych zagadnień i mają coraz wyższą wartość. Konsekwencje zawierania takich umów są poważne dla stron. Szczególnie istotny staje się zatem charakter więzi łączącej kontrahentów w okresie przedumownym i związana z tym ich ewentualna odpowiedzialność za wyrządzenie szkody.
Odpowiedzialność kontrahentów za czyn popełniony przed zawarciem umowy przez długi czas nie stanowiła przedmiotu specjalnego zainteresowania polskiej nauki prawa. Pierwsza monografia, która częściowo odnosi się do tego tematu – „Przygotowanie umowy w świetle kodeksu zobowiązań” autorstwa Józefa Górskiego – pochodzi z 1938 roku i stanowi opracowanie przygotowane na gruncie kodeksu zobowiązań. Do zajęcia się szczegółowo kwestią odpowiedzialności ex culpae in contrahendo skłania nie tylko szczególna popularność tego zagadnienia w zagranicznej literaturze prawniczej, ale przede wszystkim zmiany ustawodawcze w kodeksie cywilnym. Ustawą z 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 49 poz. 408) dodano dwa przepisy bezpośrednio odnoszące się do odpowiedzialności in contrahendo – art. 72 § 2 k.c., stanowiący regulację o charakterze ogólnym oraz art. 721 k.c., regulujący kwestię ujawnienia w toku negocjacji informacji poufnych. Warto skonfrontować wnioski wypływające z analizy nowo wprowadzonych regulacji z dotychczasowymi poglądami na istotę odpowiedzialności w kontraktowaniu.
Odroczenie kary pozbawienia wolności w prawie polskim
(2022) Tekliński, Jarosław; Skupiński, Jan; Kosonoga-Zygmunt, Julia
Proces wykonywania orzeczeń sądowych zorientowany jest na wypełnienie i konsekwentne dążenie do osiągnięcia celów, które tak ustawodawca, jak i sąd orzekający w sprawie, pokładali w stosowaniu określonych środków reakcji karnej na zachowanie podmiotu postępowania. Można przyjąć założenie, że w walce z przestępczością istnieje jedność celów orzekania i wykonywania kary, przy oczywiście, stosowaniu szerokiej gamy środków zmierzających do osiągnięcia założonych celów w różnych stadiach postępowania karnego.
O prawidłowości stosowania odroczenia, przesądza nie tylko właściwa interpretacja przepisów karnych wykonawczych. Wiąże się ono również z koniecznością właściwego odkodowania celów, jakie w konkretnym przypadku stawiane są do osiągnięcia, albowiem odroczenie ma charakter celowy, a „odpadnięcie” celu może skutkować odwołaniem odroczenia.
Jeżeli chodzi o praktykę stosowania odroczenia, to znaczenie tej instytucji przejawia się nie tylko w tym, że współkształtowała ona i współkształtować będzie taką instytucję jak warunkowe zawieszenie wykonania kary. Również i w tym, że skoro odwleka ona w czasie wykonanie kary pozbawienia wolności, musi zatem wpływać na wysokość populacji więziennej, a więc na obraz prizonizacji kraju.
Problematyka odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności stanowi zatem z jednej strony atrakcyjny, pod względem teoretycznym, obszar dociekań naukowych, z drugiej zaś ważki problem, z jakim przychodzi się mierzyć w praktyce organów wymiaru sprawiedliwości. Z kolei orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego, częstokroć nacechowane poszukiwaniem jedynie pragmatycznych rozwiązań, uchyla się przed kompleksowym rozstrzygnięciem nasuwających się problemów. Taki stan rzeczy uzasadnia ponad wszelką wątpliwość potrzebę analizy naukowej podjętego tematu, której głównym celem jest wypełnienie luki, w badaniach nad odroczeniem wykonania kary pozbawienia wolności, w rodzimej nauce prawa karnego wykonawczego.
"Klauzule otwartości" w środkach ustanawiajacych unię bankową Unii Europejskiej
(2022) Swaczyna-Pruchnik Monika; Barcz, Jan
„Klauzule otwartości” umożliwiają państwom członkowskim UE, pozostającym poza strefą euro, partycypowanie w działaniach w ramach unii bankowej sensu stricto. Eliminuje to w pewnym zakresie groźbę fragmentacji procesu integracji europejskiej oraz stanowi znaczące ułatwienie dla realizacji strategii „wspólnej ścieżki”, to jest stopniowego wchodzenia do strefy euro wszystkich państw członkowskich UE. Reasumując, unia bankowa, w przeciwieństwie do doraźnych mechanizmów okresu sanacji strefy euro, przestrzega zasady lojalności. W przeciwieństwie do mechanizmów ad hoc, ma ona trwałe „klauzule otwartości”, w postaci mechanizmu bliskiej współpracy. Dają one państwom spoza strefy euro zbliżone do państw strefy euro prawa i obowiązki. Różnice w zakresie praw wynikają z konieczności zapewnienia stabilności finansowej strefy euro, i nie niosą zagrożenia dyskryminacją ze strony państw uczestniczących w unii bankowej sensu stricto. Strefa euro pozostaje też otwarta w stosunku do pozostających poza tą strefą państw członkowskich, a strategia „wspólnej ścieżki” jednoznacznie wskazuje cel polegający na wejściu do tej strefy wszystkich państw członkowskich UE.