Communities in DSpace
Select a community to browse its collections.
Recent Submissions
"Archiwum Krminologii" 2026, t. XLVIII, nr 1
(INP PAN, 2026) Los, Greg; Mordwa, Stanisław; Czapnik-Jurak, Marta; Krotoska, Jagna; Michailovič, Ilona; Jakštienė, Ramunė; Laskowska, Katarzyna; Bamidele, Seun; Fahim, Mostak Bari; Yesmen, Nelufer; Klaus, Witold
"Archiwum Krminologii" 2025, t. XLVII, nr 2
(INP PAN, 2025) Drápal, Jakub; Krajewski, Krzysztof; Plesničar, Mojca; Kaiser, Nina; Leibetseder, Ida; Haverkamp, Rita; Kaspar, Johannes; Ambrož, Matjaž; Bögelein, Nicole; Rezene, Dyana; Reichmann, Levin; Briški, Lora; McClure, Alena; Gölly, Sebastian; Vanča, Tomáš; Holmgren, Axel; Drápal, Jakub; Krajewski, Krzysztof; Plesničar, Mojca; Klaus, Witold
Problem integralności prawa stosunku służbowego w teorii polskiego prawa administracyjnego
(Instytut Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, 2026) Drobny, Wojciech
Sięgając do współczesnej myśli teoretyków prawa administracyjnego, przywołać można pogląd, że „rodzi się tutaj postulat i kierunek badawczy, a także metodologiczny, który polega na tym, by charakteryzować daną dziedzinę prawa, by prowadzić w jej ramach szczegółowe badania i formułować tezy teoretyczne właśnie w oparciu o jej integralność i o analizę pogranicza”. Tak zarysowane wytyczne, wymagające skupienia się na integralności i analizie pogranicza badanej dziedziny prawa, mogą stanowić fenomenalną odpowiedź na od lat podnoszone w środowisku prawa administracyjnego problemy tożsamościowe zagadnienia, które ogólnie określić tu można publicznoprawną relacją stron stosunku służbowego. Właściwie cała powojenna historia polskiej myśli prawniczej administratywistów w części obejmującej „doktrynę prawa służby publicznej”, podnosiła jednoznaczne, kategoryczne i głośne słowa krytyki co do zmian w modelu i katalogu stosunków służbowych w prawodawstwie polskim. Brak było jakiejkolwiek spójnej koncepcji nie tylko co do wspólnego mianownika wszystkich, w praktyce niezwykle przecież zróżnicowanych stosunków służbowych sensu largo, ale nawet nie istniał żaden uznany pogląd przy użyciu jakich metod i narzędzi należy prowadzić pracę w poszukiwaniu tego mianownika.
W tej przywołanej na wstępie monografii sformułowano charakterystykę koncepcji „integralności prawa administracyjnego”, wyznaczono ogólne kierunki rozważań oraz zaproponowano „pewne punkty wyjściowe dla dalszych badań i wstępne i podstawowe tezy”. W warunkach rozproszenia i fragmentaryczności przepisów regulujących status prawny osób pozostających stroną – szeroko rozumianego – stosunku służbowego, w obliczu całych dekad niekonsekwentnego, reaktywnego ustawodawstwa (które doktryna krytycznie, opisowo określiła jako „erozja prawa”, a które było procesem przebiegającym według dominującego wektora: „od prawa publicznego, urzędniczego do prawa prywatnego, prawa pracy”, które spowodowało „zawłaszczenie” wpierw pogranicza, a następnie klasycznych instytucji administracyjnoprawnych przez nowo powstałe instytucje prawa pracy, przywołany postulat stanowi od dawna oczekiwaną, trafną dyrektywę badawczą. Dlatego stosując podstawową zasadę metodyki prowadzenia pracy naukowej, zgodnie z którą konieczna i bezcenna jest ciągłość zapatrywań naukowych, w których to każdy następny etap wynika z poprzedniego i do niego nawiązuje9, rozważania ukierunkowane na odkodowanie istoty prawa stosunku służbowego, jego normatywnych i ponadnormatywnych źródeł, właściwego modelu oraz jego przemian, stanu obecnego i postulowanych perspektyw dalszych przekształceń, ujęte zostały w ramach tejże koncepcji. Stąd przyjęty tytuł niniejszej monografii nawiązuje wprost do myśli przywołanej tu na wstępie i brzmi: „Problem integralności prawa stosunku służbowego w teorii polskiego prawa administracyjnego”.
Wzór użytkowy - przedmiot ochrony
(2022) Jarosz-Zgoda, Ewelina; Żakowska-Henzler, Helena
Jednym z zagadnień, które w ostatnich dekadach stanowi przedmiot dyskusji wśród przedstawicieli doktryny i praktyki, jest zasadność istnienia, a więc i ochrony rozwiązań technicznych, które nie spełniają przesłanek zdolności patentowej. Chodzi o rozwiązania, które nie są nowe lub dostatecznie doniosłe w rozumieniu prawa patentowego lub taka ich kwalifikacja byłaby co najmniej wątpliwa. Do tej kategorii osiągnięć należą w szczególności rozwiązania określane mianem wzorów użytkowych, które także są przedmiotem tych kontrowersji. Najogólniej rzecz ujmując spór dotyczy tego, czy istnieją racje dla uczynienia takich rozwiązań przedmiotem praw wyłącznych, a jeśli istnieją to czy należy umożliwić ich ochronę w ramach systemu patentowego, czy też ustanowić dla nich odrębny reżim ochrony.
Zagadnienie to stanowi element szerszej dyskusji dotyczącej optymalnego z punktu widzenia interesu publicznego modelu ochrony dóbr niematerialnych prawami wyłącznymi – prawami własności intelektualnej. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim tego, co powinno być przedmiotem ochrony patentowej1. Zagadnienie to nabiera szczególnej aktualności w kontekście narastającego sceptycyzmu wobec tezy o jednoznacznie pozytywnym oddziaływaniu systemu ochrony patentowej na dobro ogółu, w tym na rozwój gospodarczy i postęp techniczny. Kontrowersje związane z ochroną patentową wynikają także z ogólnego. spadku jakości rozwiązań zgłaszanych do ochrony patentowej. Na tle tych dyskusji dotyczących ochrony patentowej, tym większe wątpliwości może budzić celowość ochrony osiągnięć technicznych, które przesłanek ochrony patentowej nie spełniają.
Patent pledges na tle polskich instytucji prawnych, ze szczególnym uwzględnieniem licencji otwartej
(2022) Lenarczyk, Gabriela; Podrecki, Paweł; Zemła-Pacud, Żaneta
Patent pledges na tle polskich instytucji prawnych, ze szczególnym uwzględnieniem licencji otwartej jest pierwszym w polskiej doktrynie prawa własności intelektualnej opracowaniem, poświęconym deklaracjom patentowym, a także pierwszym monograficznym opracowaniem tej tematyki na gruncie prawa kontynentalnego w światowym piśmiennictwie. Autorka usystematyzowała dorobek doktryny i judykatury w badanym zakresie, poddając je konstruktywnej krytyce, a także formułując oryginalne opinie i tezy, włącznie z opracowaniem pierwszej definicji deklaracji patentowej w polskiej literaturze prawniczej.
Deklaracje patentowe są stosunkowo nowym instrumentem zapewniania dostępu do rozwiązań chronionych patentami, kształtującym się w ramach prywatnych inicjatyw uczestników różnych rynków. Stanowią wyłom w tradycyjnie pojmowanej koncepcji patentu jako instrumentu opartego na paradygmacie wyłączności i przyczyniającego się do budowy pozycji konkurencyjnej przedsiębiorstw.
Zauważalną barierę dla dalszego kształtowania się i popularyzacji deklaracji patentowych stanowi brak ich formalnoprawnej regulacji. Głównym celem monografii jest zatem umiejscowienie instytucji deklaracji patentowej w polskim systemie prawnym.
Dr Gabriela Lenarczyk przedstawiła także dostępne ścieżki dochodzenia roszczeń na podstawie deklaracji patentowej, które mogłyby przysługiwać podmiotom poszukującym ochrony prawnej w Polsce. Problem badawczy ukazany został na tle innych instytucji prawnych, takich jak licencja otwarta. Autorka sformułowała precyzyjne postulaty de lege ferenda, których uwzględnienie przez ustawodawcę umożliwiłoby wykorzystanie licencji otwartej jako narzędzia upowszechniania technologii równie skutecznego jak deklaracja patentowa. Szczególną aktualność i doniosłość dla rozwoju prawa własności intelektualnej nadaje pracy uwzględniony kontekst pandemii COVID-19, uświadamiający znaczenie tempa dzielenia się innowacjami.
Monografia stanowi cenne źródło wiedzy dla prawników, naukowców i twórców prawa zainteresowanych ewolucją prawa patentowego w XXI w.