Seria: Nauki Penalne (dawniej: Kryminologia)

Permanent URI for this collection

https://e-bp.inp.pan.pl/handle/123456789/95

W serii wydawniczej Zakładu Kryminologii INP PAN pod redakcją prof. dr hab. Ireny Rzeplińskiej pt. Kryminologia ukazują się oryginalne prace empiryczne i teoretyczne z dziedziny kryminologii – m.in. studia nad przestępczością i sprawcami przestępstw, studia wiktymologiczne, studia nad instytucjami wymiaru sprawiedliwości, polityką kryminalną i penitencjarną oraz prace dotyczące metod badawczych i koncepcji teoretycznych w kryminologii. Wydawane monografie i prace zbiorowe zawierające opis i analizę aktualnych problemów kryminologicznych, m.in. obraz przestępczości w Polsce, charakterystykę sprawców czynów zabronionych, w tym zagadnienie skuteczności ich resocjalizacji, oraz badania dotyczące funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Seria będzie obejmowała również prace z zakresu wiktymologii i polityki kryminalnej. Celem stawianym przed wydawanymi monografiami jest przede wszystkim przedstawienie badań empirycznych i wyników analiz przeprowadzonych na ich podstawie. Publikowane monografie będą zawierać również opracowania teoretyczne.

Serię zainaugurowała księga pamiątkowa prof. dr hab. Ireny Rzeplińskiej pt. „Po co nam kryminologia”, w której zamieszczono prace kryminologów: badaczy uznanych i młodszych naukowców ze wszystkich ośrodków krajowych. Publikacja jest nie tylko swoistym uhonorowaniem całokształtu pracy naukowej Profesor Rzeplińskiej ale jednocześnie jest cennym przekazem informacyjnym o dylematach i wyzwaniach współczesnej kryminologii, prowadzonych badaniach naukowych ich metodologii i aplikacji praktycznych oraz ustawodawczych.

Wydawnictwo INP PAN jest otwarte na publikacje prac zarówno doświadczonych jak i młodych kryminologów. W serii wydawane są monografie jedno lub wieloautorskie, jak również redagowane prace zbiorowe.

Wszystkie prace złożone w Wydawnictwie INP PAN przechodzą proces recenzji (wewnętrznych oraz zewnętrznych). Wynik recenzji decyduje o skierowaniu ich do publikacji.

Browse

Browsing Seria: Nauki Penalne (dawniej: Kryminologia) by Subject "crime"

Now showing 1 - 2 of 2
  • Thumbnail Image
    Item
    Karierowicze kryminalni? : aktywność przestępcza w dalszych losach nieletnich
    (INP PAN, 2021) Klaus, Witold; Woźniakowska-Fajst, Dagmara; Buczkowski, Konrad; Wiktorska, Paulina; Włodarczyk-Madejska, Justyna; Wzorek, Dominik; Rzeplińska, Irena; Szulecka, Monika; Wanicka, Olga; Klaus, Witold; Rzepińska, Irena; Woźniakowska-Fajst, Dagmara; Wiktorska, Paulina
    Książka Karierowicze kryminalni? Aktywność przestępcza w dalszych losach nieletnich, to owoc pracy całego zespołu Zakładu Kryminologii INP PAN i to nie tylko zespołu dzisiejszego, ale także starszego pokolenia badaczek, których pracę kontynuowaliśmy. Zebrany materiał badawczy obejmuje przeszło 30 lat. Prowadzone przez nas badania miały charakter eksploracyjnym, stąd głównym ich celem było poznanie procesów, które w planie badań nazwaliśmy wstępnie „karierami kryminalnymi”. Innymi słowy, chcieliśmy zobaczyć, jakich czynów niezgodnych z prawem osoby, które popełnianie przestępstw rozpoczęły jako nieletni, dokonywali w późniejszym okresie życia, już po osiągnięciu dorosłości. Następnie chcieliśmy sprawdzić, czy te ich drogi życiowe można pogrupować i czy układają się one w jakieś wzorce.
  • Thumbnail Image
    Item
    Wszystko pod kontrolą? : kryminologiczne aspekty funkcjonowania uproszczonej procedury dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy w Polsce
    (2025) Szulecka, Monika
    Książka stanowi nieco zmienioną wersję pracy doktorskiej obronionej 24 listopada 2023 r. w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Poświęcona jest pogłębionej kryminologicznej analizie formalnej kontroli społecznej w zakresie dostępu cudzoziemców do rynku pracy w Polsce. W szczególności analiza dotyczy jednego z instrumentów administracyjnych służących kontroli tego dostępu oraz omówienia jego niedoskonałości, ujawnionych przez przedstawicieli organów kontrolnych. Instrument ten, zwany procedurą uproszczoną, został wprowadzony w 2006 r., a następnie rozwinięty w celu ułatwienia przyjmowania obywateli państw trzecich z wybranych państw (głównie Ukrainy, ale także Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii i Rosji) do krótkoterminowych prac w Polsce, bez obowiązku uzyskiwania zezwolenia na pracę (które zasadniczo dotyczą cudzoziemców z państw trzecich chcących podjąć pracę w Polsce i niemających długoterminowych tytułów pobytowych). Celem wprowadzenia procedury uproszczonej było zmniejszenie liczby migrantów pracujących w szarej strefie przy jednoczesnym utrzymaniu dla nich względnie łatwego dostępu do terytorium Polski, pomimo zmian geopolitycznych, które nastąpiły wraz z przystąpieniem Polski do UE i strefy Schengen, co wiązało się z wprowadzeniem ograniczeń w zakresie mobilności oraz polityki i praktyk wydawania wiz. Do końca 2017 r. uproszczona procedura nie nakładała żadnych obowiązków ani na pracowników cudzoziemskich, ani na ich (potencjalnych) pracodawców. Oferowała raczej możliwość łatwej legalizacji krótkoterminowej pracy migrantów i ubiegania się o wizę na podstawie oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia pracy krótkoterminowej cudzoziemcowi. Brakowało w niej rzeczywistych mechanizmów kontroli, co przyczyniło się do rozwoju usług i praktyk uznanych przez organy kontrolne za sprzyjające wyłudzaniu wiz i nielegalnej migracji do Polski oraz innych krajów strefy Schengen. Jednak pod względem formalnym większość tych usług i praktyk była zgodna ze skromną i – zdaniem organów kontrolnych – niekompletną regulacją, na której opierała się procedura uproszczona. To prowadziło do pytań, w jaki sposób i dlaczego zachowania zgodne z prawem mogą być traktowane jako środki służące popełnianiu przestępstw związanych z nielegalną migracją oraz dlaczego kwestia, która wydawała się wyłącznie administracyjnoprawnym zagadnieniem, przyczyniła się do reakcji opartej na prawie karnym. Pojawiły się również pytania – typowe dla kryminologii i socjologii prawa – dotyczące zamierzonych i niezamierzonych (a także spodziewanych i niespodziewanych) skutków interwencji społecznej. Monografia porusza kilka aspektów tej interwencji, przede wszystkim wprowadzenie procedury uproszczonej i jej późniejsze modyfikacje, ze szczególnym uwzględnieniem obowiązującej od 2018 r. nowelizacji, która wyposażyła funkcjonariuszy organów kontrolnych w instrumenty kontroli, oraz przepisów stanowiących przejrzystą podstawę reakcji formalnoprawnej. Monografia omawia powyższe kwestie z perspektywy teoretycznej i empirycznej. Przy zastosowaniu empirycznego podejścia do prawa, autorka bada zjawisko prawne, a nie samo prawo. Wykorzystuje przy tym różne koncepcje prawa w działaniu, jego funkcji i dysfunkcji, skuteczności i niedoskonałości, wpływu (lub jego braku) na kwestie, które ma rozwiązywać, a także postawy wobec prawa, twórców i wykonawców przepisów. W szczególności kieruje się logiką egzekwowania przepisów Howarda S. Beckera (1963 r.) w perspektywie interakcjonistycznej, a także koncepcją Roberta K. Mertona (1936 r.) dotyczącą zamierzonych i niezamierzonych skutków interwencji społecznej, aby prześledzić zarówno kontrolę migracji, jak i zapobieganie przestępczości w kontekście stosowania procedury uproszczonej w sposób niezgodny z prawem lub przynajmniej z celem przepisów. To ostatnie zjawisko dotyczyło głównie uzyskiwania wiz pod fałszywym pretekstem, tj. składania przez pracodawców oświadczeń o zamiarze powierzenia pracy cudzoziemcowi, które nigdy nie były wykorzystywane do podjęcia legalnego zatrudnienia w Polsce, ale służyły do uzyskania wiz i legalizacji wjazdu do Polski. Osoby wspierające migrantów w tym zakresie były postrzegane jako „fikcyjni pracodawcy” i osoby zajmujące się fałszowaniem dokumentów dla zysku, odpowiedzialne za naruszenia prawa karnego. Monografia zawiera analizę bogatego materiału empirycznego, na który składały się: 1. wywiady jakościowe z funkcjonariuszami służb kontrolnych i tzw. biurokratami pierwszego kontaktu (strażnikami granicznymi, inspektorami pracy i pracownikami powiatowych urzędów pracy) oraz osobami korzystającymi z procedury uproszczonej (pracownikami cudzoziemskimi, pracodawcami i pośrednikami), 2. akta spraw karnych, w których procedura uproszczona została uznana za element modus operandi oraz 3. wybrane przepisy prawa i oficjalne dokumenty dotyczące omawianych kwestii (kontroli dostępu migrantów do rynku pracy, kontroli granicznej, wydawania wiz oraz zapobiegania przestępstwom związanym z migracją i ścigania ich sprawców). Monografia składa się z siedmiu rozdziałów, poprzedzonych wstępem. W rozdziale 1. przedstawiony jest problem, pytania badawcze i hipotezy, a także podejście teoretyczne i metodologiczne zastosowane w analizie. W rozdziale tym opisane są również źródła danych empirycznych wykorzystanych w analizie. W rozdziale 2. omówione są kwestie formalnej kontroli społecznej, prawo jako jej kluczowy element oraz czynniki wpływające na sposób wykonywania formalnej kontroli społecznej i jej skutki (takie jak jakość prawa, poszanowanie prawa, organy stosujące określone przepisy i organy tworzące przepisy). Rozdział ten zawiera odwołania do koncepcji teoretycznych z zakresu kryminologii i socjologii prawa. W rozdziale tym poruszona jest również bardziej ogólna kwestia funkcji prawa. W rozdziale 3. autorka omawia politykę migracyjną i kontrolę migracji, wskazując czynniki, które sprawiają, że polityka ta i praktyki kontroli migracji są uzasadnione i skuteczne lub – przeciwnie – nieskuteczne. Rozdział ten opiera się na koncepcjach teoretycznych związanych z kontrolą migracji, ze szczególnym uwzględnieniem jej ograniczeń wynikających z dynamicznego charakteru mobilności zewnętrznej. Autorka wprowadza również konkretne zagadnienia poddane w dalszej części pracy analizie empirycznej, w tym przemysł migracyjny jako determinantę i wynik polityki kontroli migracji, koncepcję kryminalizacji migracji i hybrydowych form kontroli oraz instrumentalizację zarówno prawa administracyjnego, jak i karnego. W rozdziale 4., opierając się na literaturze, danych statystycznych i analizie dokumentów urzędowych, autorka przedstawia rozwój polityki i praktyk kontroli migracji we współczesnej Polsce, tj. po 1989 r. Odnosi się do przystąpienia Polski do UE i strefy Schengen jako kluczowych czynników determinujących rozwój zarówno polityki kontroli migracji, jak i zjawisk migracyjnych (w przypadku Polski charakteryzujących się głównie dominacją imigracji zarobkowej z sąsiednich krajów nienależących do UE, przede wszystkim z Ukrainy). Rozdział 5. skupia się na przedstawieniu uproszczonej procedury na tle innych instrumentów mających na celu kontrolę dostępu cudzoziemców do rynku pracy w Polsce. Wyjaśnia związane z nią ułatwienia i omawia ewentualne praktyki kontrolne stosowane w odniesieniu do tej procedury. Autorka odwołuje się w tym zakresie do wywiadów jakościowych – wypowiedzi przedstawicieli służb kontrolnych. Rozdział kończy się omówieniem potencjału kontrolnego tej procedury. Autorka wskazuje na dość ambiwalentne zainteresowanie państwa kontrolowaniem migracji krótkoterminowej. Towarzyszy mu jednak wyraźnie deklarowana przez władze konieczność utrzymania kontroli nad migrantami i zapobiegania niepożądanym formom migracji (w tym nielegalnej lub półlegalnej). Rozdział 6. odzwierciedla przebieg formalnej reakcji społecznej na zachowania uznane za naruszenia prawa karnego. Autorka najpierw omawia podstawy prawne takiej reakcji, tj. przestępstwa dotyczące wiarygodności dokumentów i porządku publicznego (rozumianego jako legalne przekraczanie granicy i uregulowany pobyt cudzoziemców na terytorium Polski). Następnie przedstawia ograniczenia dostępnych danych jako źródła informacji na temat ścigania i skazywania sprawców zachowań, które polegają na wykorzystaniu procedury uproszczonej w celu wyłudzenia wizy (lub ułatwienia takiego działania), nielegalnego przekroczenia granicy lub ułatwienia – w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej –nielegalnego pobytu cudzoziemca. Odwołując się do opinii funkcjonariuszy służb kontrolnych (ujętych w wywiadach jakościowych), autorka przedstawia krytyczną analizę formalnej reakcji opartej na prawie karnym. Analizuje, kto został uznany za sprawcę naruszenia przepisów i w jakich okolicznościach, jakie były tego konsekwencje oraz jakie były czynniki determinujące podjęcie lub zaniechanie reakcji prawnokarnej. Autorka odnosi się przy tym do trudności w uzyskaniu dowodów oraz do swobody decyzyjnej funkcjonariuszy organów ścigania. Rozdział kończy się refleksją na temat sądowej oceny spraw, w których uproszczona procedura została wykorzystana do celów innych niż powierzanie krótkoterminowej pracy cudzoziemcom w Polsce. Ponieważ oceny te były nieliczne, ze względu na fakt, że sprawy nie zostały ostatecznie skierowane do sądu (jak wynikało z wypowiedzi funkcjonariuszy), można je traktować jedynie jako niewielki fragment całościowego obrazu formalnej kontroli społecznej w obszarach zarządzania migracją ekonomiczną i zapobiegania przestępstwom związanym z migracją w Polsce. Wnioski łączące wyniki analiz teoretycznych i empirycznych zawarte zostały w rozdziale 7. Odnoszą się one do skutków interwencji społecznej, tj. wprowadzenia, utrzymania i modyfikacji uproszczonej procedury dopuszczania cudzoziemców do krótkoterminowej pracy w Polsce, a tym samym do terytorium Polski i strefy Schengen, omawianych z perspektywy kryminologicznej. W rozdziale wskazane są konsekwencje, które ostatecznie zostały uznane przez władze państwowe za niepożądane i niezamierzone, choć w szerszym kontekście można było je przewidzieć. Brak takiej przewidywalności oraz rozbieżności między deklarowanymi a ukrytymi celami działań społecznych leżą u podstaw kontrowersji związanych z egzekwowaniem prawa, a także nieformalnymi i nieuzasadnionymi prawnie praktykami stosowanymi przez tzw. biurokratów pierwszego kontaktu w zakresie kontroli migracji i procedury uproszczonej. W rozdziale tym zawarta jest również krytyczna refleksja na temat tego, czy władze państwowe, które deklarowały potrzebę kontroli procesów migracyjnych, wyposażyły funkcjonariuszy organów kontrolnych w odpowiednie narzędzia prawne, instytucjonalne i praktyczne. W uwagach końcowych zawarta jest też weryfikacja hipotez postawionych w rozdziale 1. pracy. Monografię kończy refleksja na temat wkładu przedstawionych analiz w badania kryminologiczne i socjologiczno-prawne.